Yönetmen Koltuğu: Pier Paolo Pasolini

2) Il Decameron (Dekameron’un Aşk Hikâyeleri) – 1971

Pasolini’nin, halk ozanı Giovanni Boccaccio’nun aynı adlı İtalyan eserden uyarladığı Il Decameron, eserdeki yüz tane hikâyenin dokuzunu anlatıyor. Pasolini’nin hikâyelerden birinde de oynadığı film, halktan insanların günlük hayatlarında cinselliği nasıl yaşadıklarını anlatıyor aslında. Çoğu zaman gözümüze sokulan burjuva ya da aristokratların hayatlarını göstermeyi tercih eden sinema, bu kez Pasolini gibi bir aydın tarafından ters yüz olur. Yönetmenin tıpkı diğer filmlerinde olduğu gibi çıplaklık fazlasıyla ön planda yerini alır. Cinsel organların giyinikken bile fazlasıyla göze sokulduğu filmde, amaç bunların gizlenecek ya da utanılacak şeyler olmadığını anlatmak elbette. Il Decameron, aynı zamanda Pasolini’nin din ile en çok uğraştığı, Hristiyanlığı en çok hedefi haline getirdiği filmi olarak da ayrı bir yerde durur.

Yönetmenin Eros Üçlemesi’nin ilki olan bu film, Berlin Film Festivali’nde de Gümüş Ayı Ödülü’nü alarak başarısını taçlandırmayı bilmiş, ölümsüz eserlerden biri olarak yerini alır sinema tarihinde.