Bizi Ne Korkutur?

Ceren Çalıcı

Korku filmlerinin nesinden korkarım? Her şeyinden. O filmden korkmam için türünün “korku” olduğunu bilmem yeterli. İsminden korkarım mesela. Bir de üstüne filmin afişini gördüysem köşe bucak kaçarım o filmden. Yıllar önce bir sinema dergisinde “Orphan” filminin afişini görmüştüm, o delik gözlü kız çocuğundan o kadar korkmuştum ki ilgili yazıyı bile okuyamamıştım.

Şayet bir şekilde izlemeye başlarsam da bir korku filmini (ki kesinlikle yalnız izleyemem) filme mümkün mertebe dikkatimi vermem. Hatta çoğu zaman başka bir şeyle uğraşırım, ama kulağıma gelen o müzikler bile beni korkutmaya yeter. Hele o filmlerde ürkütücü kız çocukları, maskeler ya da palyaçolar varsa…

Filmlerin hayatımıza etkisi tartışılmaz. Maalesef ki korku filmleri söz konusu olduğunda durum daha da farklı oluyor. Ne kadar vakitsiz izlediysem o “Kuşlar” filmini hâlâ bütün kuşlardan korkarım. Hatta Hitchcock filmlerini seçerek izlerim, hatta çoğunu izlemem. Hatta Hitchcock’tan bile korkuyor olabilirim.