16.02.2017

Yönetmen Koltuğu: Theodoros Angelopoulos

4) Topio Stin Omichli (Puslu Manzaralar) – 1988

Angelopoulos, sessizlik üçlemesinin bu son halkasında yine üçlemenin filmlerinden Taxidi sta Kythira’daki Antonis ve Voula’nın çocukluğuna götürüyor bizleri muhtemelen. Zira Angelopoulos, karakterlerini tüm filmlerinde gezdirmeyi adet edinenlerdendir. Aynı şekilde film boyunca Orestis sayesinde karşılaştıkları gezici tiyatro da O Thiasos’da hikâyelerini takip ettiğimiz kumpanyanın ta kendisi değil midir? Hala ısrarla aynı oyunu sahneye koymaya çalışmaktadırlar.

Anneleri tarafından babalarının Almanya’da olduğu söylenilen Voula ve Antonis, henüz beş ve on dört yaşında olmalarına rağmen, çılgınca bir plan yapar; babalarını bulmak için evden kaçarlar. Elbette filmin acaba babalarını bulacaklar mı gibi bir kilit noktası yoktur. Zaten klasik sinemanın bir kodlaması olan yani finalde büyük çözümlemeyi yapmak gibi bir kaygı gütmeyen yönetmenimiz filmin çok başlarında asla böyle bir babanın olmadığını bize açıklar. Zaten Voula da bu gerçeği bizimle birlikte öğrenir. Fakat kabullenmek istemez. Ya da kabullense bile bu yolculuktan vazgeçmez. Zira bu yolculuk genetik babalarını aramak amacıyla değil umudu, mutluluğu, güveni aramak amacıyla yapılmaktadır. Yol boyunca Orestis haricinde asla aradıklarını bulamayan kardeşler, aksine hep tam tersine denk gelirler. Özellikle Voula, inatla sürdürdüğü bu yolculukta, başına gelebileceklerin en kötülerini yaşar. Lakin en güzelini de…

Başlarından büyük badireler geçen bu kardeşler aslında bir nevi de Yunanistan’ın bir alegorisidirler. Yunanistan’ın da yüzyılın başından itibaren her türlü felaketi yaşamış bir ülke olduğunu düşündüğümüzde tam da karşılığını buluyor. Kim bilir nasıl Volula ve Antonis’in büyüme hikâyesi ise bu film, Yunanistan’ın da olgunlaştığını ima ediyor olabilir. Zira muhakkak yaşanılan acılar bir ülkeyi de olgunlaştırır değil mi? Bir negatifte sisler ardında görünen ağacı bulup da kocaman sarılma umuduyla bir çırpıda izlenecek nefis bir film Topio Stin Omichli.